Communicatie kan op zoveel manieren plaatsvinden
- juliasredclover
- 11 mrt
- 3 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 7 apr
Het gouden draad tussen connecties weven, dat is tijdloos.
Toen ik vorig weekend richting de trancereis gathering reed, stond er weer een ree langs de rand van de weg. Het toverde direct een glimlach rond mijn lippen en gaf me een warm gevoel. Inmiddels alweer meer dan een jaar geleden zou ik dit nooit hebben aangedurfd: in mijn eentje het diepe inspringen onder een groep onbekende mensen. Vroeger zouden alle alarmbellen zijn afgegaan, maar ik herken mijn beschermingsmechanismen nu.
Ik weet hoe het is om gevangen te zitten in een negatief zelfbeeld. Jarenlang was ik bang, bang voor de stilte en het onverwerkte trauma dat daaronder zat. Ik zocht houvast in controle, omdat de stilte te eng was.
Tijdens de reis met veertig prachtige zielen in dezelfde ruimte voelde ik de intensiteit van de energie. Ik zakte makkelijk de trancereis in. Mijn voelend vermogen is heel sterk en de energie die mij optilde voelde zo moeiteloos. Ik beweeg de energie vaak met mijn handen tijdens een trancereis. Er werd mij gevraagd of het niet zwaar is om een uur lang mijn armen in de lucht te hebben, maar ik hoef het tijdens een trancereis niet te dragen. Het is energie die het draagt en dat maakt mijn lijf gewichtloos. Een ree wenkte mij, maar eerst was ik bang. Ik twijfelde, totdat mijn hertengids Ikaba zijn neus bemoedigend tegen mij aan duwde. Ik stapte naar voren en stuurde mijn energievlinders de ruimte in.
Daar verscheen het meer met de zwarte bal in het midden—mijn angst die in de schaduw leeft. Maar eromheen zweefden stipjes, die kon ik nooit plaatsen. Nu wist ik wat ze waren: de schaduwstukjes van andere zielen die connectie probeerden te vinden. Dit keer wist ik ze te bereiken en toe te laten, waardoor er een gouden draad tussen de stipjes werd geweven.
Ik onthoud mijn dromen niet altijd. Soms heb ik daar geen behoefte aan, maar op andere momenten trekken ze wel mijn aandacht. Dan weet ik dat ik ze voor een tijdje weer bij me kan houden. Deze maand voelt voor mij als een uitnodiging om meer helderheid te krijgen en de communicatie met anderen te versterken. Communicatie kan op zoveel manieren plaatsvinden; het hoeft niet alleen met woorden te gebeuren. Al is dat wel de meest bekende en gebruikte vorm.
De afgelopen twee nachten waren mijn dromen bijzonder helder.
Mijn eerste droom liet me zien dat ik kansen en verbindingen voorbij laat gaan als ik gevangen zit in het ‘moeten’. Ik mag landen in mijn eigen tempo en het gouden draad tussen connecties weven, dat is tijdloos.
Mijn droom van vannacht herinnerde me aan het gevoel van onveiligheid, ‘anders zijn’, en een fundament dat niet in harmonie is. Onverwerkt trauma eist soms nog ruimte op. Er zijn delen van mijn innerlijk kind die zich nog steeds niet ‘thuis’ of erkend voelen, waardoor mijn twijfel wordt gevoed. Het nodigt me uit om de ‘wortels’ van deze angsten onder ogen te zien, die door mijn huidige leven groeien.
Het is niet iets wat ik moet ‘fixen’. Het is iets wat ik met liefde mag benaderen.
Zo had ik onlangs een gesprek met een vrouw die vertelde dat ze het vreselijk vond dat ze zich zo boos op zichzelf voelde. Toen ze dacht: ‘Stop! Hier en niet verder,’ voelde ze zich woest en raar tegelijk.
Maar dat is niet vreemd. Natuurlijk ben je dan boos. Je hebt jezelf lange tijd tekortgedaan. Het is oké om boos te zijn, maar het is ook belangrijk om het daarna liefde te geven. Je mag boos of woedend zijn; die emoties mogen er zijn. Het gaat erom dat je daarna begrip en zelfliefde kunt voelen, dat je durft in te zien wat er speelt en het wil aanpakken. Daar heb je moed voor nodig, en daar mag je dan ook trots op zijn!
De gouden draad van verbinding kan even zoek lijken, wat de boosheid verklaart. Maar zodra je die erkent, verbind je jezelf weer. Het hoeft niet altijd maar ‘opgelost’ te worden; het is voldoende dat het gezien en erkent wordt.
Ik ben de ruimte en de ruimte is mij. Ik ben energie en de energie is mij. Op dat moment ben je gewichtloos. Ben je één.
Ik gun jou en je gezin diezelfde gewichtloosheid. Dat je niet meer hoeft om te waaien bij elke tegenslag. Ik kon daar pas staan toen ik begon met het bouwen van mijn eigen fundament. Daarom heb ik het thuisprogramma ‘Transformeren naar een stevige basis’ gecreëerd.
Blogschrijfster: Julia van Julia's Red Clover
Opmerkingen