Couveuse trauma

Zijn jullie je bewust van beschermingsmechanismen die je inzet? En welke zijn dat dan?

Tijdens een van mijn trancereizen kwam het ineens naar boven. Ik voelde hoe ik werd geboren. Hoe ik uit de veiligheid van mijn moeders armen werd gehaald, zonder te begrijpen waarom. Plotseling ervaarde ik haast, stress. Iets dat mijn systeem compleet ontregelde als pasgeboren baby. Mijn mama was weg. Diegene bij wie ik me veilig voelde. Waar was ze nu? Ik begon te huilen, maar ik kreeg haar niet terug.

In plaats daarvan werd ik in een bak gelegd, naast mij een piepend geluid. Het was nooit meer stil; de kalmte was verdwenen. De stress die ik toen voelde, kon ik niet meer kwijt. Ik kon het niet delen met degene die ik nodig had — mijn ouders. In plaats daarvan kaatste alles terug van de wanden van de couveuse, mijn lichaam weer in.

De enige manier die ik toen nog had, was het verdoven van mijn gevoelens. Een beschermingsmechanisme dat ik nog steeds vaak inzette. Niet door te voelen, maar door te verdoven. Dan is het draagbaar. Dan word ik er niet door overspoeld. Maar alle grote emoties kunnen niet doorvoelt worden, want ik kan ze niet afvoeren. Het kaatst terug.

Ik heb nooit beseft dat dit mijn manier is geworden om met mijn gevoelens om te gaan. Dat ik nooit de ware intensiteit heb durven aangaan.

De opmerkingen die je dan krijgt? Daar weet je toch niet meer van, van die tijd. Daar heb je toch geen herinneringen meer aan? Misschien niet bewust, maar mijn systeem wel. Het heeft zich in mijn zenuwstelsel genesteld. Ik was het misschien vergeten, maar mijn systeem niet. De herinneringen en het trauma zitten er nog steeds. Mijn ziel vergeet niet, mijn systeem vergeet niet. Het blijft zich herhalen en herhalen, totdat ik er aandacht aan besteed.

Dat is alles wat het trauma nodig heeft: herkenning en erkenning. Nu begrijp ik waarom ik reageer zoals ik reageer in situaties die mijn gevoelens triggeren. Mijn diepste emoties. Ik kap ze af, verdoof ze en stop ze zo ver mogelijk weg.

Maar ik heb ervoor gekozen om dat niet langer te blijven doen.

Wanneer ik nu merk dat ik mijn beschermingsmechanisme inzet, neem ik een stap terug. Ik ga er echt voor zitten, sluit mijn ogen en doorvoel het.

Als pasgeboren baby was dit mechanisme mijn enige manier om te overleven. Maar nu heb ik meer mogelijkheden. Het is mijn taak om die te onderzoeken en een nieuwe weg te creëren. Een weg waarin ik lichtheid en ruimte kan toelaten in mijn systeem. Waardoor ik het beschermingsmechanisme niet langer meer nodig heb.

Blogschrijfster: Julia van Julia's Red Clover