Waarom de blokkade niet je vijand is, maar je oudste beschermer.

Laatst deed ik mee aan een opstelling samen met een paard tijdens een cursus, waarin mijn diepste verlangen en de blokkade op het veld werden gezet. En eerlijk? Tijdens de sessie raakte ik in eerste instantie helemaal in de war.

De blokkade stond buiten mij... hoezo stond ze buiten mij?

Ik had altijd geleerd om te denken dat een blokkade iets is dat diep in mezelf vastzit. Wat ik weg moet duwen of moet fixen om naar het licht te kunnen rennen.

Pas toen ik het na de sessie in alle rust liet landen, begreep ik de diepere laag.

Het was de cocon die ik ooit heel zorgvuldig om mij heen had gesponnen om mezelf veilig te houden.

In het verslag van de opstelling staat het zo zuiver omschreven:

"De blokkade had haar wortels diep in de aarde geslagen. Ze stond buiten jou omdat haar taak was om jou te beschermen tegen prikkels en afwijzing van buitenaf."

De oorsprong van de cocon

Wanneer ik terugkijk op mijn eigen levensreis en de coachingsessies die ik heb gehad, zie ik precies wanneer die cocon is ontstaan. Als te vroeg geboren baby in de couveuse kaatste mijn gehuil tegen de plastic wanden. Mijn zenuwstelsel leerde toen al dat spanning uiten pijn deed en dat bevriezen en opsluiten in mijn eigen lijf de enige manier was om veilig te blijven.

Later, op het drukke schoolplein waar de wereld zo hard en overweldigend voelde, koos ik er onbewust voor om een onzichtbaar muisje onder de tafel te worden. Ik sloot mezelf op om mijn eigen onschuld en zachtheid te beschermen. Die blokkade was geen kwaadwillige muur, het was een trouwe beschermer die dag en nacht over mij waakte.

Bedank jouw oude beschermer

Hoe vaak proberen we in ons dagelijks leven een blokkade, angst of onrust niet hard weg te drukken? We zijn gehaast en willen de vervelende gevoelens zo snel mogelijk oplossen. Maar wat als deze blokkade helemaal geen vijand is? Wat als zij een oude, trouwe beschermer is die ooit is ontstaan om jouw kleine innerlijke kind veilig te houden?

Tijdens de opstelling mocht ik mijn aarzeling loslaten. Ik stapte naar de blokkade toe, legde mijn handen op haar schouders en brak. Met tranen in mijn ogen en een diepe ontlading in mijn hele lijf sprak ik haar eervol toe:

‘Dank je wel dat je mij toen zo goed beschermd hebt, maar ik ben nu groot. Je mag aan de kant gaan.’

En op dat moment gebeurde er iets van onschatbare waarde. De verkramping verzachtte. De blokkade voelde dat haar taak volbracht was en deed eervol een stap opzij.

Ruimte voor het Verlangen

Pas toen de blokkade aan de kant ging, kwam mijn diepste verlangen en pure kiemkracht vrij. Ik wilde er het liefst meteen naartoe rennen, maar het verlangen reikte mij een prachtig inzicht aan:

"Het Verlangen gaf aan dat ze daadkracht en duidelijkheid nodig heeft, en niet behandeld wil worden als breekbaar porselein."

Mijn verlangen vraagt niet om voorzichtigheid, maar om volwassen leiderschap. Ze vraagt me om te gaan staan in mijn eigen aardse aanwezigheid, te vertrouwen op mijn innerlijke kompas en vanuit zachtheid de gouden draad van verbinding te weven.

Voel jij jouw beschermer?

Lieve lezer, kijk eens met liefdevolle ogen naar jouw eigen leven. Waar voel jij verkramping, spanning of een onzichtbare muur?

Probeer die plek vandaag niet te fixen of te veranderen. Voel of er ergens een oude beschermer staat die je met liefdevolle toewijding op de schouders mag tikken om te zeggen:

"Dank je wel voor al je goede zorgen, maar ik ben nu groot. Je mag ontspannen".

Wanneer de beschermer mag rusten, verzacht de verkramping en krijgen jouw eigen energievlinders weer alle ruimte om te fladderen.

In liefde en verbondenheid,

Julia

Blogschrijfster: Julia van Julia's Red Clover