Thuisprogramma voor ouder(s) met kind(eren)

 

Ik ben zo blij dat ik meerdere van jullie mag ondersteunen op een bijzondere ontdekkingstocht:

​

het leren trancereizen.

 

En het mooiste is, dat jullie dit niet alleen doen, maar samen. Ook wanneer één van de gezinsleden dit programma volgt, is er al een groot verschil merkbaar.

​

Heel vaak realiseren we ons niet dat er een stevige bedding ontbreekt. Dat we geen echt anker in ons thuis hebben geslagen — een waar iedereen op terug kan vallen als het even niet meezit. Een anker dat het veilig maakt om te delen waar je op dat moment mee zit.

​

In de ruis van het dagelijks leven laten we ons beïnvloeden door elke storende afleiding die zich aandient. Maar wat als we die kunnen negeren? Als we dicht bij onszelf blijven en dat voorbeeld ook aan onze gezinsleden geven? Onze kinderen kunnen leren dat ze alles mogen en kunnen delen. Dat er geen goed of fout is.

 

Hun belevingswereld is perfect zoals die is.

​

Toen ik kinderen kreeg, hoopte ik dat ik alles goed zou doen. Ik hoopte dat mijn kinderen geen hobbels op hun pad zouden tegenkomen en dat ze zich fijn zouden voelen op school — iets wat ik zelf zo heb gemist. Ik klampte me vast aan dat ideaal. Maar ik had niet door dat ik daardoor alles juist te krampachtig maakte. Daardoor kon ik geen veilig anker zijn.

​

Mijn zoon vermeed moeilijke onderwerpen. ‘Mama, ik ben bang dat je boos wordt,’ zei hij vaak. ‘Mama, ik ben bang dat je me dan niet meer lief vindt.’ Die woorden raakten me diep. Toen ik me durfde open te stellen, kreeg ik hetzelfde terug:

 

zoveel onzekerheid.

 

Iets wat ik juist zo hard wilde voorkomen, maar dat ik zelf had gecreëerd door mijn eigen angsten.

​

Ik wilde alles perfect doen, maar wat is ‘perfect’? Dit voelde in ieder geval niet goed. En dat gaf ik ook door. Terwijl ik zo mijn best deed, voelde ik dat ik toch niet helemaal kon geven wat ik wilde. Wat als ik dat losliet? Trancereizen leerde me dat loslaten juist bevrijdend kan zijn — durf mee te gaan met alles wat zich aandient en niet krampachtig vast te houden aan ideeën die volgens de maatschappij ‘goed’ zouden moeten zijn.

 

Misschien werken die ideeën niet eens voor ons gezin?

​

De deuren die toen opengingen, bezorgen me nog steeds kippenvel. Ik besloot in mijn kracht te gaan staan. Ik koos ervoor dat ik dat naar mijn kinderen wilde uitstralen. Met openheid en eerlijkheid over hoe ik me voel, ook al voel ik me soms wankel. Niet elke dag voel ik me top, en dat mag er zijn. Wat ik nu terugkrijg? ‘Dat is niet erg, mama. Het geeft niet.’ Met een knuffel of een warme glimlach. Zo leer ik mijn kinderen dat zij dat ook met mij kunnen delen.

​

Onze band is daardoor zoveel sterker geworden. Er is geen ruis meer. Ik deel wat ik voel, en dat maakt me een veel puurder mens. Ik kan een stevig anker voor mijn kinderen zijn. En als ik dat een dag niet kan zijn, is dat ook oké. Onze bedding is stevig en onze wortels diep in de aarde geslagen. We waaien niet meer weg bij elke tegenslag.

​

Dit is de leidraad in de modules van mijn aankomende thuisprogramma:

​

Transformeren naar een stevige basis.

​

Wil je vroegtijdig toegang krijgen tot deze methode en hierbij ook een extra bonus ontvangen? Schrijf je dan in!

​

Er is nu een testpanel actief. Wanneer de inschrijvingen open gaan wordt je uiteraard geïnformeerd. Dit zal begin volgend jaar, 2026 zijn.